TEATRY AZJI w Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie

JAPOŃSKI TEATR LALEK BUNRAKU - MAGIA DOSKONAŁOŚCI I TRADYCJI

2010-05-20T04:49:00.000-07:00

Sobota, 29.05. godz.18.00 JAPOŃSKI TEATR LALEK BUNRAKU - MAGIA DOSKONAŁOŚCI I TRADYCJI - spotkanie z dr. Waldemarem Wolańskim, reżyserem i dramaturgiem, dyrektorem teatru Arlekin w Łodzi, który zaprezentuje wykonane tam repliki lalek bunraku oraz oryginalne głowy lalek z teatru Awaji w Japonii - wraz z pokazem animacji. Cykl http://teatryazji.blogspot.com/ Organizacja Tomasz Madej MAiP. Wstęp 12 zł, dzieci 6 zł.

Waldemar Wolański - reżyser, dramaturg, pedagog. Od 1992 r dyrektor teatru lalek Arlekin w Łodzi. Prezes, a obecnie wiceprezes jedynej organizacji lalkarskiej w Polsce - POLUNIMA. Swoje prace magisterską i doktorską poświęcił właśnie teatrowibunraku: szczegółowej budowie lalki, a także recepcji tego teatru w Polsce. Jeden z nielicznych specjalistów w Polsce od typologii i konstrukcji lalek bunraku.

Japoński teatr bunraku zawdzięcza swą sławę perfekcyjnej animacji, silnej ekspresji i plastycznemu pięknu. Jest jedną z najbardziej wyrafinowanych form lalkarstwa. Pierwotnie, od XVI wieku, nosił nazwę jōruri, zaś obecna nazwa pochodzi od jednego z XVIII-wiecznych zespołów teatralnych.

Lalki bunraku mają około metra wysokości i niezwykle precyzyjną konstrukcję. Do animacji każdej z nich potrzeba aż trzech aktorów. Mistrz animuje głowę i prawą rękę, pierwszy pomocnik - rękę lewą, a drugi - nogi. Wszyscy oni pojawiają się na scenie wraz z lalką, czarno ubrani, pomocnicy z zakrytymi twarzami; w rezultacie „znikają” z pola widzenia, ustępując miejsca barwnej i jasnej lalce. Dzięki długoletniemu treningowi i dyscyplinie animatorzy osiągają niezwykłą synchronizację ruchów, dzięki której lalka wydaje się żyć. Ruchy zwane furi naśladują czynności ludzkie, nawet tak precyzyjne jak pisanie czy szycie; kata to stylizowane gesty, podkreślające piękno ruchu. Lalkarze pozostają niemi, całe libretto wyśpiewuje kantor przy akompaniamencie muzyka grającego na shamisenie i ewentualnie bębnów.

Repertuar sztuk jest w większości wspólny z aktorskim teatrem kabuki. Są to więc dramaty historyczne o pełnej napięcia akcji, obfitującej w wątki miłosne, motywy wierności i zdrady, walki i intrygi.

JAPOŃSKI TEATR TAKARAZUKA

2010-03-02T07:02:00.000-08:00

JAPOŃSKI TEATR TAKARAZUKA – spotkanie z Moniką Lecińską-Ruchniewicz z cyklu Teatry Azji. Prowadzenie Tomasz Madej; http://teatryazji.blogspot.com

Data: 20.03 (sobota) godz.18.00
Miejsce: Galeria Azjatycka (Muzeum Azji i Pacyfiku), Freta 5, Warszawa,
WSTĘP WOLNY

Wykład połączony z pokazem audiowizualnym oraz prezentacją materiałów związanych z Takarazuką z kolekcji własnej prelegentki.

TEATR TAKARAZUKA (宝塚歌劇・TAKARAZUKA REVUE) - działająca od 1914 roku, obecnie najpopularniejsza, japońska rewia żeńska. Nietuzinkowy współczesny japoński teatr rozrywki czerpiący inspiracje zarówno z teatru japońskiego jak i zachodniego. Takarazuka łączy w sobie elementy zarówno operetki, musicalu, rewii jak i teatru klasycznego. Spektakle wystawiane w dwóch głównych siedzibach zespołu (w Takarazuce obok Osaki oraz w Tokio) przyciągają do tego niezwykłego "Świata Marzeń" do 10.000 widzów dziennie.

Monika Lecińska Ruchniewicz - doktorantka Neofilologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Badaniami nad Takarazuką zajmuje się od ponad siedmiu lat. W 2007 roku obroniła pracę magisterską poświęconą temu niezwykłemu japońskiemu teatrowi rozrywki. Obecnie kontynuuje badania i pracuje nad doktoratem skupiającym się na specyfice dramatu teatru Takarazuka.

KOREAŃSKI TEATR P'ANSORI - WIDOWISKO JEDNEGO AKTORA

2010-02-25T06:23:00.000-08:00

Muzeum Azji i Pacyfiku zaprasza na spotkanie z koreanistką dr Ewą Rynarzewską z cyklu Teatry Azji; http://teatryazji.blogspot.com.

KOREAŃSKI TEATR P'ANSORI - WIDOWISKO JEDNEGO AKTORA
Niedziela, 28.02., godz. 16.00
Miejsce: Galeria Azjatycka, Freta 5, Warszawa
Wstęp Wolny

Dr Ewa Rynarzewska - koreanistka i tłumaczka literatury koreańskiej.

Wielokrotna stypendystka Fundacji Koreańskiej (Korea Foundation, Foundation of Korean Art and Literature, Ministerstwa Edukacji Republiki Południowej). Od 2002 roku związana z Zakładem Japonistyki i Koreanistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Specjalizuje się we współczesnej i klasycznej literaturze koreańskiej, szczególnie w dziedzinie tradycyjnych widowisk dawnej Korei i współczesnego dramatu południowokoreańskiego. Zajmuje się również badaniami tradycyjnej kultury i estetyki koreańskiej. W latach 1999-2001 pobierała nauki tradycyjnego tańca koreańskiego w Seoulu pod kierunkiem prof. Kim Mae-ja (Changmu Dance Company) i prof. Song Mi-suk, występując z zespołem Changmu (10.1999; 9.2000) oraz w Instytucie Techniki i Sztuki Japońskiej Manga (5.2000). Od lipca do października 2002 przeszła w Korei kurs tradycyjnej muzyki ludowej Samulnori, prowadząc następnie dla studentów warszawskiej Koreanistyki zajęcia nauki gry na bębnie changgo oraz inicjując powstanie polskiego zespołu Samulnori-Meari. Autorka przekładów współczesnych dramatów południowokoreańskich twórców, m.in. Lee Kang-baeka (Lee Kang-baek. Dramaty, Warszawa 1998), O T’ae-sǒka (Teatr O T’ae-sǒka, Warszawa 2004) i Ch’oe In-huna (Mit we współczesnym dramacie koreańskim. Twórczość Ch’oe In-huna, Warszawa 2004), a także współczesnej powieści koreańskiej Smak języka Jo Kyung-ran (Wydawnictwo Łyński Kamień, Warszawa 2009). W swoim dorobku ma wiele artykułów, poświęconych literaturze koreańskiej, opublikowanych w cyklu Historia literatury światowej (Wydawnictwo SMS, Bochnia-Kraków), zjawiskom współczesnego teatru południowokoreańskiego („Teatr” 3/2007, 2/2008; „Dialog” 4/2008, 5/2008), a także fundamentalnym koncepcjom estetyczno-filozoficznym, jak han („poczucie tragicznego niespełnienia”) („Azja-Pacyfik”, 10/2007) oraz shinmyǒng („szaleńczej, graniczącej z ekstazą radości”) (w: Codes and Rituals of Emotions in Asian and African Cultures, (ed. by Nina Pawlak), Dom Wydawniczy ELIPSA, Warszawa 2009). Obecnie przygotowuje książkę na temat rozwoju współczesnego dramatu i teatru koreańskiego.

BUTO - MIĘDZY TEATREM A TAŃCEM

2009-12-10T08:21:00.000-08:00

Muzeum Azji i Pacyfiku zaprasza na spotkanie z Julią Hoczyk
BUTO - MIĘDZY TEATREM A TAŃCEM

Data: 12.01.2010, godz. 18.00 WSTĘP WOLNY

Miejsce: Galeria Azjatycka, ul. Freta 5, Warszawa

O specyfice formy buto, sytuującej się na pograniczu tańca i teatru oraz na przecięciu sztuk performatywnych rodzimej Japonii, a także Europy i Stanów Zjednoczonych opowie teatrolożka Julia Hoczyk.

Wykład uzupełniony fragmantami filmowymi i pokazem slajdów.

Julia Hoczyk - teatrolożka, krytyczka i badaczka tańca oraz teatru. Redaktorka "Sceny" i sieciowego miesięcznika "Kultura Enter".

Przeżyjmy to jeszcze raz...

2009-11-29T13:00:00.000-08:00

Zdjęcia z pokazu Hany Umeda podczas spotkania NIHON BUYO - KLASYCZNY TANIEC JAPOŃSKI W TEATRZE KABUKI. Środa, 18.11. godz.18.00, Galeria Azjatycka, Freta 5 w Warszawie. Podziękowania dla Magdaleny Sitek za piękne zdjęcia.

NIHON BUYO - KLASYCZNY TANIEC JAPOŃSKI W TEATRZE KABUKI

2009-11-16T08:20:00.000-08:00

Środa, 18.11. godz.18.00
Wstęp Wolny,
Galeria Azjatycka, Freta 5

NIHON BUYO - KLASYCZNY TANIEC JAPOŃSKI W TEATRZE KABUKI - spotkanie z Haną Umeda, tancerką i studentką w Instytucie Kultury Polskiej.

Spotkanie połączone z pokazem tańca.

Buyō to taniec japoński, liczący sobie 400 lat tradycji, ściśle związany z teatrem kabuki. Taniec ten, w przeciwieństwie do teatru nō czy ludowych tańców bon odori, nie musi być elementem uroczystości religijnych (choć nierzadko czerpie fabułę z shintoistycznego mitu), ale może być zarówno widowiskiem scenicznym, jak i kameralnym - wykonywanym jest przez gejsze.

Nihon buyō jest niezwykle eleganckim i dystyngowanym tańcem, w ruchach oszczędnym, podczas którego energia tancerki (lub tancerza) kumulowana jest wewnątrz ciała i stopniowo uwalniana na zewnątrz. Jest to taniec fabularny, opowiadający konkretną historię, a każdy gest ma tu swoje znaczenie. Różni się bardzo od tego rodzaju ruchu, z jakim mamy do czynienia w tradycji europejskiej.

Nazywam się Hana Umeda i jestem w połowie Japonką. Podczas dwuletniego pobytu w Japonii uczyłam się tańca nihon buyo u mistrzyni Nishikawa Fukushino ze szkoły Nishikawa-ryu w Tokio. Występowałam w Tokio, w Warszawie i w Berlinie, od listopada będę prowadzić naukę tańca w Studiu Tańców Orientalnych i Flamenco NTF.

WAYANG KULIT – JAWAJSKI TEATR CIENI

2009-10-19T05:23:00.000-07:00

Czwartek, 5.11. WAYANG KULIT – JAWAJSKI TEATR CIENI
spotkanie z Marią Szymańską absolwentką Muzykologii UW z cyklu Teatry Azji.

Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie
Galeria Azjatycka, ul. Freta 5, Warszawa
godz. 18.00, Wstęp Wolny

Wayang kulit to tradycyjny teatr lalkowy nazywany również teatrem cieni. Na Jawie istnieje od setek lat i do dziś cieszy się niesłabnącą popularnością zarówno wśród Indonezyjczyków, jak i turystów. O kierujących nim zasadach, występujących bohaterach, strukturze całonocnych przedstawień oraz funkcjach – nie tylko rozrywkowych, ale także magicznych opowie Maria Szymańska, absolwentka muzykologii i studentka etnologii UW. Prezentacji towarzyszyć będą fotografie oraz filmy z przedstawień.

CHIŃSKI TEATR LALEK

2009-09-14T12:48:00.000-07:00

Muzeum Azji i Pacyfiku zaprasza na kolejne spotkanie z cyklu "Teatry Azji".

Środa, 14.10. godz. 18.00
Galeria Azjatycka, ul. Freta 5, Warszawa

CHIŃSKI TEATR LALEK - spotkanie z dr Joanną Wasilewską (MAiP) wraz z oprowadzeniem po nowej wystawie "Wojownicy, piękności i demony - chiński teatr lalek".

TEATR JAWAJSKI WAYANG ORANG SRIWEDARI

2009-09-10T05:09:00.001-07:00

Środa 29 kwietnia, godz. 18.00
Galeria Azjatycka, ul. Freta 5, Wstęp Wolny

Trzecie spotkanie z cyklu "Teatry Azji". O jednym z ostatnich tradycyjnych teatrów działających na Jawie opowie Maria Szymańska, studentka muzykologii i etnologii UW. Spotkanie z cyklu Teatry Azji z prezentacją fotografii z badań terenowych w Indonezji.

Dodatkowo pokaz strojów teatralnych i premiera materiału filmowego z badań terenowych.

Wayang Orang - słowo wayang, określające na Jawie teatr odnosi się do przodków, bogów, duchów oraz cieni. Słowo orang w języku indonezyjskim znaczy człowiek. Wayang Orang jest więc teatrem aktorskim wzorowanym na teatrze cieni (wayang kulit). Początki Wayang Orang upatrywane są przez badaczy już w IX-X w. jednak jego renesans i wykrystalizowanie się obecnie istniejącej formy nastąpiło w wieku XVIII. Teatr ten był początkowo sztuką wykonywaną jedynie na dworach sułtanów Środkowej Jawy. Jako rozrywka dla szerszej publiczności zaistniał dopiero na początku XIX wieku. Teatrowi Wayang Orang towarzyszy muzyka wykonywana na gamelanie – tradycyjnych instrumentach jawajskich. Aktorzy są jednocześnie tancerzami i śpiewakami, muszą znać trudną sztukę improwizowanego dialogu oraz ściśle określone zasady charakteryzacji. Treść przedstawień oparta jest na eposach Mahabharacie i Ramayannie.

Maria Szymańska jest studentką etnologii i muzykologii UW. W ramach programu stypendialnego „Darmasiswa” Rządu Republiki Indonezji w roku akademickim 2006/2007 studiowała na wydziałach tradycyjnego tańca i muzyki w Instytucie Sztuki Indonezyjskiej (Institut Seni Indonesia) w Surakarcie na Jawie Środkowej. Od 2005 roku jest członkiem Warszawskiej Grupy Gamelanowej – jedynego w Polsce zespołu wykonującego tradycyjną muzykę jawajską na instrumentach sprowadzonych z Indonezji. Występuje także jako tancerka wykonując tradycyjne tańce z Jawy oraz Bali.W 2008 roku prowadziła w Indonezji badania nad teatrem aktorskim Wayang Orang Sriwedari, któremu poświęcona jest jej powstająca obecnie praca magisterska.

TRADYCYJNA OPERA PEKIŃSKA

2009-09-10T05:06:00.000-07:00

PIĄTEK 3.04. Galeria Azjatycka, ul. Freta 5, godz. 18.00 Wstęp bezpłatny

Zapraszamy na kolejne spotkanie z cyklu Teatry Azji. O Tradycyjnej Operze Pekińskiej opowie mgr Maurycy Gawarski, który przedstawi najważniejsze kwestie związane z tradycją opery pekińskiej, jej estetyką oraz symboliką. Prelekcji towarzyszyć będzie pokaz unikalnych zdjęć aktorów opery pekińskiej, wykonanych przez prelegenta na scenie i za kulisami pekińskich teatrów, oraz zaprezentowane zostaną elementy chińskiego kostiumu teatralnego – „smocza szata”, buty na koturnie, buty na miękkiej podeszwie, sztuczne brody, bicz koński.

Tradycyjna opera pekińska jest obecnie najpopularniejszym gatunkiem tradycyjnego teatru w Chinach. Powstała na przełomie XVIII i XIX wieku z połączenia najlepszych elementów istniejących ówcześnie stylów teatralnych, stąd uznawana jest za symbol narodowej sztuki scenicznej. Jest rodzajem synkretycznej sztuki widowiskowej, łączącej w sobie tradycyjną chińską muzykę, śpiew, recytację, poezję, stylizowany ruch sceniczny, taniec, żonglerkę, akrobacje oraz kunszt wojowania.

mgr Maurycy Gawarski jest absolwentem sinologii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie pod kierunkiem dr hab. Lidii Kasarełło, profesor UW, napisał i obronił pierwszą w polskiej literaturze sinologicznej pracę szczegółowo omawiającą zagadnienie postaci scenicznej w tradycyjnej operze pekińskiej. Jest także absolwentem Akademii Chińskiego Teatru Tradycyjnego –uczelni w Pekinie, specjalizującej się w kształceniu adeptów tradycyjnej opery pekińskiej.

Japonski Teatr No prezentacja shimai (tańców) w wykonaniu Jakuba Karpoluka

2009-09-10T05:05:00.000-07:00

Pierwszy film pokazujący tańce (shimai) w wykonaniu Jakuba Karpoluka podczas prelekcji na temat Japońskiego Teatru No. Spotkanie odbyło się 19.03.2009 w Galerii Azjatyckiej na ul. Freta 5.

ZAPRASZAMY NA KOLEJNE SPOTKANIA Z CYKLU TEATRY AZJI:

Piątek, 3.04. godz. 18.00 TRADYCYJNA OPERA PEKIŃSKA - o najpopularniejszym obecnie gatunku klasycznego teatru chińskiego opowie Maurycy Gawarski, absolwent sinologii UW i Akademii Tradycyjnego Teatru Chińskiego w Pekinie. Spotkanie z cyklu Teatry Azji z pokazem zdjęć, filmów oraz rekwizytów teatralnych.WSTĘP BEZPŁATNY

Środa, 29.04. godz. 18.00 TEATR JAWAJSKI WAYANG ORANG SRIWEDARI - o jednym z ostatnich tradycyjnych teatrów działających na Jawie opowie Maria Szymańska, studentka muzykologii i etnologii UW. Spotkanie z cyklu Teatry Azji z prezentacją filmów i fotografii z badań terenowych w Indonezji. WSTĘP BEZPŁATNY

Nowy Cykl "Teatry Azji"

2009-09-10T05:03:00.000-07:00

Zapraszamy wszystkich serdecznie na nowy cykl "Teatry Azji". Pierwsze spotkanie "JAPOŃSKI TEATR NŌ" odbędzie się 19 marca.Wstęp wolny.

JAPOŃSKI TEATR NŌ o jednej z klasycznych, japońskich tradycji widowiskowych opowie Jakub Karpoluk, doktorant PAN. Spotkanie połączone z pokazem filmów dokumentalnych Nōgakushi (Mistrz sztuki nō) w reżyserii Tanaki Chiseko, fragmentów nagrań sztuki Dōjōji (Świątynia Dōjōji) w wykonaniu szkoły Kanze, sztuki Tsuru (Żuraw) w wykonaniu szkoły Kita oraz materiały autora prezentacji (kostium, wachlarze, yōkyoku- partytury dramatów, zdjęcia).

Dodatkowo prezentacja shimai (tańców) w wykonniu autora prezentacji oraz nagrań ze spektakli klubu aktorów amatorów nō z Uniwersytetu Waseda- Waseda Kitakai.

Nō (umiejętność, talent, sztuka), jeden z trzech (obok bunraku i kabuki) gatunków japońskiego teatru klasycznego. Jest to teatr poetycki i muzyczny. Jego korzeniami są wcześniejsze formy widowiskowe chińskie i japońskie, sakralne i świeckie, m.in.: dengaku, sarugaku, ennen.

Jakub Karpoluk. Absolwent Kolegium Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Student IV roku studium doktoranckiego Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Zajmuje się kinem i teatrem japońskim.
Stypendysta The Japan Foundation i IS PAN. W roku akademickim 2007/2008 odbył roczny staż naukowy na Uniwersytecie Waseda, w Tokio, pod opieką prof. Komatsu Hiroshiego.

Aktor amator teatru nō. Członek stowarzyszenia Waseda Kitakai. Występował w amatorskich spektaklach na scenie tokijskiego teatru nō Kita ryū im. Kita Roppeity XIV oraz na scenie akademickiej Uniwersytetu Waseda. Uczeń aktorów shite Kita ryū Satō Akio i Satō Hiroyasu.

Opublikował, m.in.: Początki kina w Japonii, w: Japonia okresu Meiji. Od Tradycji ku nowoczesności, red. Beata Kubiak Ho-Chi, Nozomi, Warszawa 2006 oraz Kabuki, przesrzeń pustki oraz obrazy przestrzeni liminalnej w filmach Matsumoto Toshio, w: Czas przestrzeni, red. Krystyna Wilkoszewska, Universitas, Kraków 2009.